قریب و غریبه

الی بیت المقدّس ...

قریب و غریبه

الی بیت المقدّس ...

بایگانی

۱۰ مطلب در آبان ۱۳۹۱ ثبت شده است

روزی‌ که‌ شود إِذَا السَّمَآءُ انفَطَرَتْ                                                                                     و آنگه‌ که‌ شود إِذَا النُّجُومُ انکَدَرَتْ

من‌ دامن‌ تو بگیرم‌ اندر سُئلَتْ                                                                                            گویم‌: صنما! بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ؟


کاروانی از شقایق

می رود منزل به منزل

یک سئوال اما به هر لب

یک سئوال اما به هر دل

با وجود شیر صحرا

حضرت سقای دریا

چون شود پیمانه کامل!؟

چون شود تقدیر حاصل!؟

                                         الاحقر

در قصه دل ، قافیه را باخته ام

طرح نویی از شعر در انداخته ام

در قطعه عشاق ، ردیف ناکام

یک بار دگر ، زغم ، غزل ساخته ام

                                                       الاحقر

یک دسته گل سرخ خریداری کرد

با چشم پر از اشک مرا یاری کرد

جبران تمام سال هایی که نبود

از سنگ مزار من پرستاری کرد !

                                                                     الاحقر

آسمونم مثل من تو دلش هیچی نیست

ببین بعد از این همه داد و فریاد

فقط گریه می کنه

فقط گریه ...

                                            الاحقر

در ارض و سماء صدای دف پیچیده

عطر علوی به هر طرف پیچیده

این جای عجب نیست ، که هر دو علی اند

در مشهد او بوی نجف پیچیده

                                                               الاحقر

سرسبز و بدون میوه , کاجیم هنوز

در قصه خویش هاج و واجیم هنوز

مردم همگی منتظر یک نوه اند

ما در پی کار ازدواجیم هنوز !

                                                         الاحقر

در حسرت آسمان، دو بالم می سوخت

با یاد نگاه تو ، خیالم می سوخت

من ماندم و بغض خیس و یک عمر تباه

ای کاش کمی دلت به حالم ...

دلم غم دیده صدها بار, لیک این بار می ترسم

من از جنس فراقی اینچنین, ای یار می ترسم

خداحافظ , قرار  آخر  دیدار  آخر  بود

من از  لحن وداع  اولین  دیدار  می ترسم

کشیدی قلب مجروحی, نشان عشق, من گفتم

من از این قلب سنگی بر تن دیوار می ترسم

به من گفتی که مختاری که عاشق باشی و من هم

به تو گفتم که مجبورم, وزین اجبار می ترسم

به چشمان خمار تو هزاران بار مشکوکم

به من حق ده که از این خنجر خونبار می ترسم

دگر تشریح عشق گل به بلبل, سخت بیهودست

من از آغوش پر کینه , ز زخم خار می ترسم

بدون عاشقی یک روز ماندن همچو یک سالست

من از این سال های تلخ پر تکرار می ترسم

چه اصراری به بودن, زنده ماندن, بعد تو ای دوست

من از این زنده بودن پای چوب دار می ترسم

                                                                             الاحقر

در سینه نی به قدر نایی مانده

از آه دلم ، یک دو سه تایی مانده

آنقدر که حرف های خود را خوردم

از جان قصیده ، یک رباعی مانده

                                              الاحقر