قریب و غریبه

الی بیت المقدّس ...

قریب و غریبه

الی بیت المقدّس ...

بایگانی

سپردی ام به خدا و سپردمت به خدا

برو برو که ندیدم ز تو  به غیر جفا

من ار به سنگ چنین عشق حواله میدادم

شبیه موم ، عسل می چشاند این دل را

ولی تو سنگدل آنچنان کمر بستی

که جز به قتل دل من نشد دلِ تو ، رضا

شکستن دل مردم تو را که تفریح است

فقط بگو که چرا من ؟ فقط بگو که چرا ؟

تو رفته ای و من و این سوال بی پاسخ :

تقاص تلخ کدامین گناه بود ، خدا ؟

                                                                                           "ع.شیرخانی.ابر"

آمد دوباره ، زودتر از موعد خودش

فکری به غیر کُشتن من ، نیست در سرش

برگشته باز چنگ زند در گلوی تاک

تا خون بریزد از رگِ بی رنگ پیکرش

با یک سپاه مجهز به قصد کُشت

برگشته است تا بزند زخم آخرش ...

باران و باد ، ورق هایی از چنار

یک کوچه باغ و خاطره های شناورش

من ، تو ، تویی که همان جا شکستی ام

تو ، من ، منی که بغض گلوگیر حنجرش ...

حالا دوباره قافیه ها تنگ مثلِ دل

مردی ، خزان ، زده به تمامی باورش

مردی که نیم خودش را جوان که بود ...

حالا خزان زرد آمده تا نیم دیگرش ...

                                                          "ع.شیرخانی(ابر)"

اندوه مخور، براتِ تو می آید


گهواره ای از فرات تو می آید


ای آسیه ، اندکی تحمّل بنما 


موسی ع ز پی نجات تو می آید

                                                                        ع.شیرخانی (ابر)

آنروز که نامه مُسترد می گردد

در پیش خدا ، چقدر، بد می گردد

ای وای کسی جواب من را بدهد ...

سی سال چقدر از ابد ، می گردد؟

                                                                                                                                                                             "ع.شیرخانی (ابر)"

از زهر جفا سینه ی دریا ، می سوخت

چون آتش در بر رخ زهرا س ، می سوخت

با یاد تنِ بی سرِ افتاده به خاک

از داغ جگر ، سه روز مولا می سوخت

                                                                         "ع.شیرخانی(ابر)"

                                                    

بس کن ، به خدا که درد ما را حد نیست

بس کن ، به خدا که این زمین مشهد نیست

باران تو چگونه می توانی ... باران

از روی علی ع کمی خجالت بد نیست


                                                                             "ع.شیرخانی (ابر)"

 به اسم حی داور ...


ما تشنه زخمیم ، بزن تا که توانی

ما کوه صبوریم ، تو فرهاد جوانی

در آینه ی صیقلی از سوء تفاهم

ما باطل و کفریم ، تو خود حق عیانی

رفتست ز یاد من وتو مستی دیشب

ورنه قدح خرد شده ، هست نشانی

ما تشنه خون هم وگرگان به تماشا

بیچاره غریبی که کند گله ، شبانی

امروز ، نه این قصه تلخ از تو شنیدم 

زخمیست تمام تنم، از نیش لسانی

                                                        "ع.شیرخانی(ابر)"


در خواب دیدم گشته پرهایم طلایی

آمد پیامک صبحدم : مشهد می آیی ؟

گفتم : کجا ؟ مشهد ؟ چه می گویی برادر ؟!

من ؟ مطمئنی باز پیغام اشتباهی ... ؟

من سال های سال آن سمتی نرفتم

مشهد کجا و من کجا ، مرد حسابی !

آنجا فقط جای کبوترهای پاک است

من یک کلاغم ، پای تا سر روسیاهی

         ------------------

 آمد پیامک : " دعوتی ، بی اختیاری"

تو زائری حالا بیایی یا نیایی

 یادت می آید صحن سید ، جمعه پیش

با حسرتی کردی به کفترها نگاهی

آهسته زیر لب کشیدی آه گفتی

آیا برای این کلاغم مانده راهی ؟

آن شب ، میان خواب دیدم مشهدم من

دیدم تو هم ایوان صحن انقلابی

حال و هوایی داشتی ، ناگفتنی بود

دستی به سوی گنبد و دستی کتابی

آنشب یقین کردم که اسمت مهر خورده

آنشب یقین کردم تو هم با ما می آیی "

                                                            "الاحقر"

در راه برادر بگذشت از سر جانش

آن زهره یِ زهرا که رضا شد نگرانش

از شهد عنایات وی است این که شب و روز

هر گوشه قم حاج حسین و پسرانش ...

                                                                                        "ع.شیرخانی (ابر)"

جز شعر چه کردیم به امید ظهورت

ای ننگ بر این مدّعی عشق حضورت

یک بار نشد از سر اخلاص بخوانیم
یک ندبه به یاد دل بی تاب صبورت

کشکول گرفتیم و چونان هرزه گدایان
هر جای نشستیم به جز راه عبورت

خو کرده به تاریکی عصیان و شب جهل
خفاش صفت دور شدیم ازمه نورت

هر بار شما دیدی و بخشیدی و ای وای
ما توبه نکردیم پی رفع کدورت

ای وای اگر نامه اعمال من پست
لایق نشود لایق امضای طهورت

ای کاش که یک روز شوم آنچه تو خواهی
"
یک روز" فقط محض دل پاک صبورت

                                                                "ع.شیرخانی(ابر)"